Het leukste aan sneupen vind ik altijd dat je soms dingen tegenkomt waarvan je het bestaan niet eens vermoedde, of waaraan je gewoon niet dacht, maar die je nieuwsgierigheid wekken. Nieuwsgierigheid is, samen met geduld, de beste vriend van de verzamelaar. Sta open voor nieuwe dingen, en je zult altijd verrast worden. Helemaal buiten mijn ‘normale’ interessegebied (maar wat is normaal?) ligt het onderwerp van deze twee brochures die ik tegenkwam: kamperen.

Overlevering

Het zijn twee kwetsbare boekjes, brochures, waarvan het een wonder is dat ze zo’n negentig jaren overleefd hebben: wereldoorlog noch huiselijke opruimwoede noch slijtage hebben deze gebruiksboekjes eronder gekregen. Want dat zijn het: gebruiksboekjes, die na gebruik en anders wel na verloop van tijd, als de herinneringen vervaagd zijn of de deelnemers overleden, worden weggegooid. Het zijn niet bij voorbaat bewaardingetjes.

Heb je jezelf al eens afgevraagd wat voor type oester-eter je bent? Deze vraag valt je misschien wat rauw op de maag, maar het is werkelijk van belang. Als je namelijk nog een beginner bent, en oesters zijn nog niet helemaal je ding, begin dan bijvoorbeeld met Beausoleils of La Saint Simons, of anders, aan de Amerikaanse Westkust vertoevend, zoete Kumamotos. Ben je echter een zoutvreter, dan “look for oysters grown in or near the open ocean”, neem Pemaquids, Glidden Points, Wiannos, of Island Creeks. Beschouw je jezelf een echte kenner, en speelt geld geen rol, dan… etc.

Bladzijden lang word je als lezer op luchtige wijze aan de hand genomen om aan de hand van je eigen smaak en voorkeuren (en snobisme) bepaalde soorten oesters te proberen – ik heb nooit beseft dat er zovele soorten waren, en alleen al in “North America”. Is dat laatste (extra) ironie? Beseft de auteur dat hij een boek maakt met een zeer specifiek onderwerp voor mogelijk een wel heel klein publiek: The Connoisseur’s Guide to Oyster Eating in North America – dus niet eens over oesters in het algemeen maar over het eten van oesters, en dan specifiek in Noord-Amerika.

Laat ik het maar meteen toegeven: ik heb niet speciaal iets met ballet. Ik vind het mooi om te zien, maar ik bezoek zelden tot nooit een voorstelling. Overigens heb ik met veel plezier de roman Vaslav van Arthur Japin over de balletdanser Vaslav Nijinski gelezen. Maar waarom zou ik een boek over ballet kopen? Ik weet niet wat het precies was, maar zodra ik het boek in handen had, was ik verkocht. Er is iets met specialistische onderwerpen en oudere boeken hierover, die stimulerend werken op de verbeelding. Zelfs van medische of technische handboeken van vóór 1940, met ingewikkelde tekeningen van lichamen of machines, gaat een grote aantrekkingskracht uit. Op zo’n moment zou je wel een arts in ruste of ingenieur willen zijn die in zijn bibliotheek alles verzamelt, wat in voorbije tijden over het eigen vakgebied in boek- of pamfletvorm is verschenen.

Bij het vasthouden van dit balletboek had ik ook weer zo’n visioen van een bibliotheek die, overigens geheel tegen mijn eigen verzamelgewoonten in, volledig gespecialiseerd zou zijn in ballet en balletgeschiedenis.